~!!!!~__Mon_Mon__~!!!!~

“ถึงแล้วครับ”คินยิ้มหวานพร้อมกับเดินเข้าไปเปิดประตูคฤหาสน์หลังโตทุกคนเดินเข้าไปข้างในจนครบแล้วประตูก็ปิดลง

“........”

‘มีอะไรก็รีบพูดมาดิเงียบอยู่ได้เป็นใบ้เรอะ’มอนมอนชูกระดาษขึ้นมาอีกครั้งเพราะเจ้าตัวเริ่มจะเซ็งกับบรรยากาศความเงียบเต็มที่หลังจากที่ชายหนุ่มที่ชื่อคินเดินเข้ามาบอกว่าเป็นคนตั้งค่าหัวเรมเรมยังไม่ทันได้พูดอะไรหลังจากนั้นก็ถูกลากตัวมาที่นี่

“ก่อนที่ผมจะไหว้วานพวกคุณผมคงต้องขอทดสอบพวกคุณซะก่อน”คินยิ้มพร้อมกับเดินไปพลั่กกำแพงรูปบล็อกอิฐสี่เหลื่ยมสีขาวเสียงกึงกังดังขึ้น หุ่นรูปเกราะฮัศวิน5ตัวเดินเข้ามาหาทั้ง5คนพร้อมกับกำแพงด้านข้างที่เปิดออกเป็นทางเข้าอยู่5ทาง

“!?”เกราะฮัศวินตัวหนึ่งรีบกระโจนเข้ามาพร้อมผลักซีริลเข้าไปในประตูที่อยู่ใกล้ตนมากที่สุด

“ทำอะไรน่ะ!!”อควาร้องตะโกนด้วยความโมโหพร้อมกับกระโดดหลบชุดเกราะข้ามไปยังคินที่ยืนยิ้มอยู่ห่างๆ ชุดเกราะยังคงทำงานต่อไปโดยผลักให้แต่ละคนเข้าไปในประตูแม้ว่าจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม ชุดเกราะสีเขียวเข้มจับขาของอควาไว้แล้วเหวี่ยงตัวเธอเข้าไปในประตู

“อควา ซิริลเฮ้ย!!”เบิร์นร้องเสียงหลงพร้อมกับเสียหลักโดนพลั่กเข้าไปในประตูทันทีส่วนมอนมอน
เดินผ่านชุดเกราะเดินเข้าไปในประตูเองโดยไม่สนใจ

“ถ้าจะทดสอบช่วยบอกกันก่อนดีๆก็ได้นะ”มิกซ์บอกพร้อมกับเดินผ่านชุดเกราะเข้าประตูไปประตูทั้ง5หายไปทันทีพร้อมกับร่างของชุดเกราะที่เจ้าตัวเดินผ่านสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตาเดียว

“......น่าสนใจน่าสนใจใครกันนะจะเป็นผู้โชคดีได้เจอกับการทดสอบระดับโหดกันนะ”คินพูดพร้อมกับยิ้มหวานมองไปยังที่ๆเคยปรากฏประตูทั้ง5ขึ้นมาเขายิ้มเยาะพร้อมกับเดินเข้าไปนั่งคอยที่ห้องรับแขกภายในบ้านสั่งให้สาวใช้นำชากับคุกกี้มาให้เขาจิบเพื่อรอการกลับมาขอทั้ง5คน(Mon_Mon:หึๆๆมุขจิบชาเหมาะกับพี่คินจริงๆด้วยสินะ)

“.......คนจากตระกูลทีฟาเรนท์ยังเล่นเป็นเด็กไม่เปลี่ยนเลยนะทั้งๆที่ตัวเองก็ปาเข้าไป20กว่าแล้วแท้ๆ”เสียงเข้มทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแสงสีเหลือเข้มที่พุ่งออกมาจากรูปภาพของใครคนใดคนหนึ่ง ปรากฏแสงรูปร่างที่คล้ายคลึงกับจิ้งจอกเพียงแต่มันเป็นแสงสีเหลืองอ่อนเท่านั้นเอง

“เอาน่าพีน็อคคีโอฟ็อกกี้ฉันว่าคนพวกนี้น่าสนใจดีออกบางทีอาจจะช่วยฉันตามหาคนในครอบครัวที่เหลือเพียงคนเดียวของฉันเจอก็ได้”คินบอกพร้อมกับแสยะยิ้มร่ากินคุกกี้ที่อยู่บนโต๊ะอย่างมีความสุขในท่านั่งที่แสนสบาย

“ถ้าเจอแล้วเจ้าจะทำยังไงต่อล่ะจะอยู่กับคนพวกนี้ต่อไปหรือว่าจะกลับมาที่นี่แล้วก็นะ....ข้าน่ะชื่อฟ็อกต่างหากล่ะเจ้าทึ่มเอ้ย=  =”ฟ็อกบอกพร้อมกับหายไปทันที

“ฮะๆๆคนนะไม่ได้จะหาเจอได้ง่ายแต่ว่า..ถ้าถึงเวลากจริงๆฉันจะทำยังไงก็คงต้องดูต่อไปล่ะบางที...ฉันอาจจะ.......”คินหัวเราะร่าพร้อมกับทิ้งประโยคสุดท้ายไว้โดยการพูดเสียงเบาจนแทบจะไม่มีใครได้ยิน

=============================

“........ที่นี่ที่ไหน”เสียงของมิกซ์พูดขึ้นพร้อมกับเดินตรงไปเรื่อยๆตามทางไปเรื่อยๆทางที่พื้นเป็นเส้นทางหินแคบๆและเปราะบางซึ่งมีทางแยกอยู่หลายทางพอสมควรมองลงไปข้างล่างก็มีแต่หินแหลมๆที่พร้อมจะทิ่มทะลุตัวของคนที่ตกลงไปยิ่งเดินไปไกลเท่าไรหมอกก็เริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆร่างของใครบางคนเดินออกมาจากหินข้างๆ

“มิกซ์.....”เสียงเด็กสาวคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาในท่าทีที่สะบัดสะบอม

“เชเดน!!”มิกซ์รีบดิ่งไปหาฝ่ายสาวเจ้าทันทีพร้อมกับคว้าตัวไว้สำรวจรอยแผมที่ได้รับมาเลือดของเธอไหลออกมาทั่วร่างกายเธอส่งยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับมือที่ร่วงลงไปกระทบกับพื้น

“เช......เดน เชเดน!!”มิกซ์ตะโกนลั่นแต่น้ำตากลับไปหลั่งไหลเขาคว้าอีกฝ่ายมากอดด้วยความเศร้าเด็กน้อยทั้งสองเดินออกมายืนดูทั้งคู่ด้วยความสงสัยและหายวับไป

“.................หึๆ”เสียงหัวเราะดึงขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน

“...........ใคร”มิกซ์หันไปมองยังผู้มาใหม่ด้วยความตกใจเขาเดินออกมาพร้อมกับดึงฮู้ทเสื้อคลุมออก

“.......นี่เจ้าหนูตรงนั้นน่ะนั่นมันเหยื่อของฉันนะกรุณาช่วยส่งยัยนั้นคืนมาได้ไหม”ชายหนุ่มพูดพร้อมกับถืออาวุธที่ขึ้นชื่อว่าดาบ ร่างของอีกฝ่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงรวมทั้งตัวดาบที่ย้อมด้วยเลือด เขากับยื่นมือออกมาแล้วเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับแสยะยิ้มใบหน้าของชายหนุ่มช่างมะล้ายคล้ายกับกับเขาเหลือเกินเพียงแต่ว่าอีกฝ่ายนั้นดูหนุ่มกว่าเท่านั้นเอง

“.......ฮะ....ฮะๆ......ฮะๆๆๆๆ...ตกใจไปเลยแหะฉันเกือบจะร้องกรี้ดออกมาแล้วนะเนี่ยถ้าแกไม่โพล่ออกมา”มิกซ์พูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายเสียงเคล้งของมีดสั้นที่ร่วงหล่นจากมือดังขึ้นพร้อมกับหญิงสาวที่เขากอดอยู่มีอาการตัวสั่นมือข้างขวาของเขากำที่หัวใจของอีกฝ่ายอย่างเลือดเย็นพร้อมกับแสยะยิ้มด้วยความพอใจเลือดสีแดงกระฉูดออกมาจากร่างกายของหญิงสาว

“นึกไม่ถึงแหะว่าจะรู้จักกับคนรู้จักของฉันด้วยแบบนี้หึๆ”มิกซ์พูดพร้อมกับโยนร่างไร้วิญญาณออกไปห่างๆทำให้ร่างนั้นสลายไปเขาลุกขึ้นมามองอีกฝ่าย

“ยินดีที่ได้รู้จกตัวฉันไม่สิควรจะพูดว่าสวัสดีตัวฉันอีกคน”อีกฝ่ายพูดพร้อมกับยิ้มร่าเช่นเดียวกับมิกซ์ดาบจากมือของทั้งคู่เปลวไฟลุกขึ้นที่ตัวคมดาบ

“สวัสดีตัวฉันอีกคน.....”มิกซ์พูดพร้อมกับแสยะยิ้มด้วยความสนุกสนานแล้วทั้งคู่ก็หายไปแล้วตามมาด้วยเสียงกระทบกันของดาบที่มีไฟลุกโชน

======================================

“...............”บุคคลใส่เสื้อคลุมสีดำเดินไล่ไปตามกำแพงที่ขวางอยู่ตรงหน้าเพื่อดูว่ามีทางผ่านหรือไม่แต่ยิ่งเดินเท่าไรก็ยิ่งเหนื่อยมากเท่านั้นแถมยังรู้สึกอีกด้วยว่ากำแพงนี้มันไม่มีที่สิ้นสุด

“เฮ้อ....”เจ้าตัวถอนหายใจพร้อมกับถอดเสื้อคลุมออกมาทำให้เห็นผมสีขาวยาวและดวงตาที่ยังไม่ลืม เธอหยิบเสื้อคลุมสีดำขึ้นมาฟาดไว้ที่บ่าพร้อมกับตัดสินใจกระโดดขึ้นไปยืนยังทางเดินของกำแพงขนาดใหญ่

‘ทำไงต่อดีล่ะเนี่ย’มอนมอนชูกระดาษขึ้นมาทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีใครอยู่แล้วสำรวจรอบๆบริเวณนั้น

 ชื่อในกิลด์ มอนมอน     อายุ 15    วันเกิด 10 เมษา    ที่อยู่ ไม่ปรากฏ    กิลด์ที่เข้า อคาเรี่ยน    ลักษณะทางกายยาภาพ ผมสีขาวยาวดวงตาสีเงิน     นิสัย ไม่มีข้อมูลแต่ตาบอดและพูดไม่ได้มาตั้งแต่เกิดอยู่ในฐานะผู้ช่วยเบิร์นนิ่งดราก้อนและเป็นทั้งหัวหน้านับเบอร์2ของพวกลูกน้อง

“..........”หญิงสาวหยุดยืนอยู่เฉยๆพร้อมกับหันหน้าไปยังด้านหน้ารูปร่างของสิ่งแปลกปลอมมีชีวิตปรากฏขึ้นพร้อมกับเปลี่ยนเป็นรูปร่างบางสิ่งบางอย่างกำแพงที่ไม่มีทางสิ้นสุดและสีดำของท้องฟ้าพลันเปลี่ยนเป็นหมู่บ้านที่มีแต่ซากเศษไฟที่ยังหลงเหลือและเขม่าควันที่ลอยขึ้นไปยังท้องฟ้า เธอเดินผ่านหมู่บ้านที่มีเสียงกรีดร้องไปโดยไม่สนใจถึงสิ่งรอบข้าง

‘นี่คือ....ความกลัวของฉันงั้นเหรอฉันกลัวตัวเองไม่ใช่เหรอ....’หญิงสาวยืนนิ่งพร้อมกับก้มหน้าคิดเรื่องต่างๆและอดีตของตนเองเสียงกรีดร้องของเหล่าผู้คนที่กลัวความตาย กลิ่นของซากศพ เนื้อไหม้และเปลวเพลงที่ลูกโชนมันชวนทำให้นึกถึงบางอย่าง บางสิ่งก่อนที่จะเสียมันไป

‘ถ้างั้นแล้วทำไมฉันถึงได้ภาพนี้แทนที่จะเป็นตัวเอง’เธอยืนนิ่งแล้วเปลี่ยนเป็นมองท้องฟ้าสีดำที่มีควันของเปลวไฟลอยขึ้นไปมือทั้งสองข้างตวัดไปมาเป็นรูปวงกลมเหนืออากาศพร้อมกับสัญลักษณ์เครื่องหมายที่ปรากฏขึ้นบนอากาศด้านหน้าทิวทัศน์

เพล้ง!!

เสียงที่ดูเหมือนกับว่ากระจกแตกดังขึ้นแต่ว่าสิ่งที่แตกไม่ใช่กระจกแต่เป็นทิวทัศต์ที่ถูกสร้างขึ้นโดยเวทย์มนต์ที่มีชื่อว่าลวงตาบรรยากาศสีดำกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกำแพงที่ยาวระหงเหมือนบรรยากาศตอนแรกที่มาที่นี่ มอนมอนก้มเก็บของบางอย่างที่อยู่ตรงพื้นขึ้นมา

‘God Aye.....’เจ้าตัวคิดพร้อมกับพิจารณาดูของที่หยิบขึ้นมาอย่างละเอียดพร้อมกับเก็บมันใส่กระเป๋าเข้าไปแสงสว่างสีขาวปรากฏขึ้นพร้อมกับรูปทรง สีสันของประตูที่มีให้เลือกอยู่หลากหลายแบบทดสอบอีกอันสำหรับด่านนี้ร่างของใครบางคนเดินออกมาจากด้านหลังของประตูสีดำเรียบๆ

“ยินดีที่ได้รู้จักฉันชื่อมาฮาลเธออาจจะจำหน้าฉันไม่ได้เพราะตานั่นแต่ไม่เป็นไรหรอกฉันไม่ถือคิกๆ.....”เสียงของหญิงสาวดังขึ้นผมสีดำยาวถึงกลางหลังดวงตาสีมรกตมาฮาลหัวเราะคิกคักพร้อมกับจ้องไปยังมอนมอน เธอไปที่ร่างของมาฮาลด้วยความสงสัยเจ้าตัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ มาฮาลเดินเข้ามาใกล้กับเธอเจ้าตัวยื่นนิ้วชี้ออกมาพร้อมกับชี้ไปที่กลางหัวใจของอีกฝ่าย

“.............”

“.....ว่าไงมาคุยกันหน่อยเป็นยังไงล่ะไหนๆเธอจะผ่านแล้วนี่นา”เธอพูดพร้อมกับแสยะยิ้มด้วยความสนุกแล้วลดมือลง มอนมอนยืนนิ่งไม่พูดอะไรและรีบสวมเสื้อคลุมสีดำอีกครั้งแล้วจ้องไปที่หน้าของหญิงสาวนามมาฮาล

............................
.........................................
..........................................................
..........................................................................

“.............”มอนมอนยืนนิ่งพร้อมกับจ้องไปยังที่ๆคนๆนั้นเคยอยู่ พร้อมกับกวาดสายตามองประตูทั้งหมดอยู่นานเจ้าตัวแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ เจ้าตัวขยับนิ้วไปมาทำให้กระจกปรากฏขึ้น กระจกลอยขึ้นส่องไปที่ประตูแต่ละบานจนครบแล้วกลับมาอยู่ในมือของผู้เป็นนายอีกครั้งแล้วหายไป เธอกวาดสายตามองไปยังประตูแต่ละบานและหยุดมองที่ประตูเรียบๆสีขาวบานหนึ่ง

‘บานนั้นสินะ......’เจ้าตัวคิดพร้อมกับชี้ไปที่ประตูที่น่าจะเป็นทางออกของประตูสีขาวเปิดออกพร้อมกับหลุมสีดำปรากฏขึ้นบนกำแพงที่อยู่ข้างในซ้อนอีกที เจ้าตัวแล้วเดินเข้าไปในประตูนั่นโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

====================================

“แฮ่กๆ....”เสียงฝีเท้าของคนดังขึ้นพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่มาจากคนๆเดียวกันเสียงตึงตังดังขึ้นจากด้านหลังของเจ้าตัว

“ทำไมแถวๆนี้ถึงไม่มีแม้แต่น้ำสักหยดเลยนะ”เสียงของเด็กสาวดังขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆตนเองเพื่อหาแหล่งน้ำที่ใช้การได้ถึงบรรยากาศรอบๆเป็นสีเขียวของป่าไม้แต่กลับไม่ชื้นและไม่มีแม้กระทั่งน้ำสักหยดเสียงตึงตังยังคงดังไล่หลังมาเรื่อยๆและดังขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

“ยิ่งหนีเสียงนั่นเท่าไรก็ยิ่งไล่ตามแถมยังเร็วขึ้นเรื่อยๆไม่สิ...เส้นทางที่วิ่งมันยังวกวนอีกต่างหากนี่มันไม่ปกติแล้วนะนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับป่าแห่งนี้กันแน่เนี่ย......”หญิงสาวคิดขึ้นพร้อมกับปากเหงื่อตัวเองออก ผมสีฟ้าอ่อนปลิวสลวยไปตามลมที่พัดเข้ามาดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องไปยังต้นทางของเสียงที่ดังขึ้นมา

“.................”

============================= 

มากับตอนที่3 ว่าไงค่ะสนุกกับตอนนี้รึเปล่าค่ะ?>W<

edit @ 30 May 2008 21:47:53 by Mon_Mon